आऽऽऽऽऽ सबैको बित्दो छ । आफ्नो आफ्नो गर्या छन् । के दु:ख दिनु बरु दसैंमा जमरा राख्न आम्दा किमी लेर आइदे है मलाई । माथि भत्क्यापाटीमा कतै छैन । खुब

ऊ चाहेर पनि भगवान हुने छैन, मान्छे हुनुको दुःख चानचुने छैन ।

हामी हिँडिरहन्छौँ, अघि बढिरहन्छौँ, जमीनबाट हाम्रा घुँडासम्म तन्किएका झारहरूलाई पन्छ्याउँदै । तीनैजनाका जुत्ताहरू हिलाम्मे भइसकेका छन् । झरीले कपडा र मान्छेलाई निथ्रुक्कै बनाइसकेका छन् ।

आत्मस्वाभिमान र सन्तुष्टि । उद्विग्नता विष समान चौतर्फी फैलेको छ । आशा भरोसाका भित्ताहरू चरर् चर्किएका छन् । ओहो नाङ्गै तल्लो तला, माथिल्लो तला गर्दाे रहेछ आत्मविभोरता । किन हँ